Xa está publicado en Climántica TV o vídeo da segunda conferencia dos Encontros coa investigación científica dos alumnos de primeiro de Bacharelato do Barbanza. Esta segunda conferencia correu a cargo de Ángel Carracedo, catedrático de Medicina Legal da Universidade de Santiago de Compostela, director da Fundación Galega de Medicina Xenómica e do Centro Nacional del Genotipado.
O profesor Carracedo iniciou a súa intervención contextualizando a súa charla no eido da orientación profesional e vocacional cara as investigacións contemporáneas a favor da sostibilidade e da saúde, centrándoa así dentro da temática dos encontros. Para situar a charla nestas claves, lembrou as dúbidas, inquedanzas e contexto académico que tivo el cando estaba na idade dos alumnos que asistiron aos encontros. Para manter este discurso sobre as relacións da evolución das súas liñas de traballo coa evolución da Xenómica, articulou a charla sobre unha secuencia cronolóxica dos fitos do seu ámbito de coñecemento, relacionándoos con fitos persoais da súa investigación e da do seu grupo de investigación.
O primeiro fito ao que se referiu foi a oportunidade que tivo para formarse en Xenómica forense en Suecia, o que lle permitiu atender a súa vocación, toda vez que en España naquela época non había esa especialidade. Nese paralelismo que foi establecendo entre os seus fitos de investigación e os do seu ámbito de investigación, situou en paralelo a estes inicios da súa formación investigadora, coa aparición do ADN nun suposto océano primitivo, molécula que vai a ser o fío condutor do seu ámbito de coñecemento, polo valor que esta ten para identificarnos.
Situou a continuación os fitos das súas investigación no seu regreso a Galicia, cos dos avances da Xenómica no ámbito forense, pola capacidade que xa empeza a haber daquela para facer usos forenses do ADN, do que destacou as achegas de Alec Jeffrens sobre o ADN non codificante. Fixo mención a este descubrimento, porque atopouse que nese ADN lixo todos éramos tremendamente diferentes, o que posibilitaba que un tamaño mínimo de ADN permitira sacar o perfil xenético de todo un individuo, podendo así resolver con moita facilidade casos coma os de paternidade. Daquela época destacou tamén que o seu afán por descubrir cousas novas nese contexto de avance da xenómica, lle permitiu aprender o importante que é descubrir cousas novas. Fixo referencia a que o interese que tiña por entender o por qué das cousas dende os perfís xenómicos, favoreceu que a metade dos marcadores que se usan na actualidade no ámbito da Xenómica forense, e a totalidade dos novos, foran descubertos no seu Instituto. Isto naquela época chegou a situalos no principal referente europeo no seu ámbito de investigación, o que lles permitiu participar en casos de relevancia internacional.
O seguinte fito do seu desenvolvemento científico, foi a introdución na Xenómica clínica, á que dixo que chegou porque como médico sempre tivo a vocación de investigar para curar enfermidades. Este é un ámbito de investigación ao que se chega cando se pode secuenciar o ADN e ver con detalle os cromosomas. O seu obxecto de estudo son os danos no ADN que producen enfermidades. Un exemplo de enfermidades relacionadas con fallos do ADN que puxo, foi o do cancro, cuxo orixe ten que ver con danos no ADN que impide que as células morran. Destacou como estes avances da xenómica e a evolución nas liñas de investigación do seu grupo cara ao ámbito clínico, levárono a impulsar a Fundación Galega de Medicina Xenómica do SERGAS que está a dirixir, o no que están a ter máis de 30.000 pacientes ao ano. Dentro de este ámbito de investigación, e dentro do marco estatal, pasou tamén a dirixir o Centro Nacional do Xenotipado. En relación a este ámbito clínico, tamén fixo referencia aos múltiples proxectos que se están a desenvolver dende estes marcos institucionais, moitos deles relacionados co cancro.
O fito seguinte no que se centrou, foi o relativo á relevancia actual do seu grupo no ámbito da xenómica forense, premiado no 2011 coa medalla Adelaida que os veu a recoñecer como o grupo de maior relevancia internacional nese ámbito. Dende ese marco afrontaron e están a afrontar casos de moita importancia e relevancia mundial, entre os que citou o 11S, 11M e o Tsunami asiático. Destes casos puxo algúns exemplos de descubrimentos moi coñecidos a nivel internacional.
O último fito ao que se referiu, fíxoo en termos de futuro. Dentro das liñas novas que dixo que lle interesaban na actualidade, mencionou o convite que recibiu para participar nun proxecto internacional que consiste en conseguir o ADN de todos os organismos mariños, o que permitiría inmortalizar a esas especies. En relación a esta liña, fixo mención ao interés que pode ter no contexto do castigo histórico aos océanos pola sobrepesca e a contaminación.
Pechou a súa intervención poñendo de novo o acento na dimensión orientadora e de estímulo das vocacións investigadoras a favor da saúde e da sostibilidade, sobre a que trataron os encontros. Para conseguilo mencionou a diversidade de perfís investigadores dos responsables de cada liña de investigación do grupo. Sobre estes perfís sacou dúas conclusións que deixou a modo de recomendación aos alumnos. As dúas recomendacións – conclusións formulounas sobre as características que teñen todos os membros do seu grupo son: 1) búsqueda constante da súa ilusión por descubrir cousas novas e pelexa continúa por ela, 2) moita capacidade de traballo, que a súa vez require da primeira conclusión – recomendación, porque non se pode traballar moito se non se está moi ilusionado co que se fai.
O profesor Carracedo iniciou a súa intervención contextualizando a súa charla no eido da orientación profesional e vocacional cara as investigacións contemporáneas a favor da sostibilidade e da saúde, centrándoa así dentro da temática dos encontros. Para situar a charla nestas claves, lembrou as dúbidas, inquedanzas e contexto académico que tivo el cando estaba na idade dos alumnos que asistiron aos encontros. Para manter este discurso sobre as relacións da evolución das súas liñas de traballo coa evolución da Xenómica, articulou a charla sobre unha secuencia cronolóxica dos fitos do seu ámbito de coñecemento, relacionándoos con fitos persoais da súa investigación e da do seu grupo de investigación.
O primeiro fito ao que se referiu foi a oportunidade que tivo para formarse en Xenómica forense en Suecia, o que lle permitiu atender a súa vocación, toda vez que en España naquela época non había esa especialidade. Nese paralelismo que foi establecendo entre os seus fitos de investigación e os do seu ámbito de investigación, situou en paralelo a estes inicios da súa formación investigadora, coa aparición do ADN nun suposto océano primitivo, molécula que vai a ser o fío condutor do seu ámbito de coñecemento, polo valor que esta ten para identificarnos.
Situou a continuación os fitos das súas investigación no seu regreso a Galicia, cos dos avances da Xenómica no ámbito forense, pola capacidade que xa empeza a haber daquela para facer usos forenses do ADN, do que destacou as achegas de Alec Jeffrens sobre o ADN non codificante. Fixo mención a este descubrimento, porque atopouse que nese ADN lixo todos éramos tremendamente diferentes, o que posibilitaba que un tamaño mínimo de ADN permitira sacar o perfil xenético de todo un individuo, podendo así resolver con moita facilidade casos coma os de paternidade. Daquela época destacou tamén que o seu afán por descubrir cousas novas nese contexto de avance da xenómica, lle permitiu aprender o importante que é descubrir cousas novas. Fixo referencia a que o interese que tiña por entender o por qué das cousas dende os perfís xenómicos, favoreceu que a metade dos marcadores que se usan na actualidade no ámbito da Xenómica forense, e a totalidade dos novos, foran descubertos no seu Instituto. Isto naquela época chegou a situalos no principal referente europeo no seu ámbito de investigación, o que lles permitiu participar en casos de relevancia internacional.
O seguinte fito do seu desenvolvemento científico, foi a introdución na Xenómica clínica, á que dixo que chegou porque como médico sempre tivo a vocación de investigar para curar enfermidades. Este é un ámbito de investigación ao que se chega cando se pode secuenciar o ADN e ver con detalle os cromosomas. O seu obxecto de estudo son os danos no ADN que producen enfermidades. Un exemplo de enfermidades relacionadas con fallos do ADN que puxo, foi o do cancro, cuxo orixe ten que ver con danos no ADN que impide que as células morran. Destacou como estes avances da xenómica e a evolución nas liñas de investigación do seu grupo cara ao ámbito clínico, levárono a impulsar a Fundación Galega de Medicina Xenómica do SERGAS que está a dirixir, o no que están a ter máis de 30.000 pacientes ao ano. Dentro de este ámbito de investigación, e dentro do marco estatal, pasou tamén a dirixir o Centro Nacional do Xenotipado. En relación a este ámbito clínico, tamén fixo referencia aos múltiples proxectos que se están a desenvolver dende estes marcos institucionais, moitos deles relacionados co cancro.
O fito seguinte no que se centrou, foi o relativo á relevancia actual do seu grupo no ámbito da xenómica forense, premiado no 2011 coa medalla Adelaida que os veu a recoñecer como o grupo de maior relevancia internacional nese ámbito. Dende ese marco afrontaron e están a afrontar casos de moita importancia e relevancia mundial, entre os que citou o 11S, 11M e o Tsunami asiático. Destes casos puxo algúns exemplos de descubrimentos moi coñecidos a nivel internacional.
O último fito ao que se referiu, fíxoo en termos de futuro. Dentro das liñas novas que dixo que lle interesaban na actualidade, mencionou o convite que recibiu para participar nun proxecto internacional que consiste en conseguir o ADN de todos os organismos mariños, o que permitiría inmortalizar a esas especies. En relación a esta liña, fixo mención ao interés que pode ter no contexto do castigo histórico aos océanos pola sobrepesca e a contaminación.
Pechou a súa intervención poñendo de novo o acento na dimensión orientadora e de estímulo das vocacións investigadoras a favor da saúde e da sostibilidade, sobre a que trataron os encontros. Para conseguilo mencionou a diversidade de perfís investigadores dos responsables de cada liña de investigación do grupo. Sobre estes perfís sacou dúas conclusións que deixou a modo de recomendación aos alumnos. As dúas recomendacións – conclusións formulounas sobre as características que teñen todos os membros do seu grupo son: 1) búsqueda constante da súa ilusión por descubrir cousas novas e pelexa continúa por ela, 2) moita capacidade de traballo, que a súa vez require da primeira conclusión – recomendación, porque non se pode traballar moito se non se está moi ilusionado co que se fai.
